Geef een goed idee de tijd

Een goed idee ‘moet’ je laten rijpen. Die gedachte duikt de laatste weken op allerlei momenten op. Momenten die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Zo heb ik een bijzondere kunstenares geïnterviewd over wie ik een artikel ga schrijven. Zij is benijdenswaardig creatief en heeft veel plannen, maar haar adagium is ook: ‘Dat komt wel. Ik ga daar eens rustig over nadenken.’ En een bevriende collega volgt een marketingtraject. Haar coach benadrukt steeds dat een goede marketingaanpak moet groeien, tijd vraagt. Zelf las ik erover in Leven en werken volgens de seizoenen. Als het ergens gaat over laten rijpen en niet (kunnen) forceren, is het wel in de natuur.

Ik kreeg de gedachte ook aangereikt via een andere, verrassende kant. Hier in Polsbroek organiseren we een paar keer per jaar een aantal workshops voor de kinderen, over van alles nog wat. Dit voorjaar zit daar ook een muziekworkshop bij. De docente ken ik van muzieklessen en ik polste haar een tijd geleden al of ze er iets voor voelde een workshop bij ons te geven.

Wekenlang hoorde ik niets van haar. Dat verbaasde me, want ik ken haar als heel georganiseerd en actief. Uiteindelijk belde ze dan toch. Met een mooi, nieuw idee: een muziekles geven met boomwhackers (een soort buizen met elk een eigen toon). Haar eigen muziekvereniging vond boomwhackers echter te duur om aan te schaffen. Of wij dat wel wilden doen. Vonden we prima; we zijn gezegend met een paar mooie sponsorbedragen en we kunnen de boomwhackers een volgende keer weer gebruiken. Maar wat me het meest trof in dat gesprek was wat ze zei over de bedenktijd die ze nodig had: ‘Als ik iets doe, wil ik het goed doen. Het moet goed in elkaar zitten en helemaal bij de kinderen passen. Ik doe niet elke keer hetzelfde. Daarom duurde het even voor je van me hoorde; ik moest er rustig over nadenken.’

Wat goed dat iemand vanuit zichzelf de tijd en de ruimte neemt omdat ze kwaliteit wil leveren. En niet maar snelsnel iets bedenkt of antwoordt om de andere partij (mij in dit geval) tevreden te stellen. Zo kreeg ik in dat telefoongesprek ook nog, ongetwijfeld onbedoeld, even een spiegel voorgehouden.

Maar het verhaal is nog niet af. De docente heeft de boomwhackers aangeschaft en ook meegenomen naar haar muziekvereniging. Daar werden de muzikanten zo enthousiast dat ze alsnog drie sets voor die vereniging mocht aanschaffen. De vereniging gaat ze gebruiken voor muzieklessen voor kinderen en de docente studeert samen met nog iemand van die club boomwhackermuziek in. De aanvankelijke bedenkingen zijn compleet verdwenen.

En dat uiteindelijk allemaal omdat iemand de tijd nam een mooi en goed idee te verzinnen. En dat idee is super, want het verspreidt zich als vanzelf. Een mooi verhaal. En een mooi tegenwicht voor het ‘het moet nu’, en ‘als je wat in je hoofd hebt, moet je het direct doen’. Soms ook waar natuurlijk, maar goede ideeën vragen vooral om rijpingstijd.

De verrassingen van bewaren

Ik moet iets bekennen. Ik gooi liever iets weg dan dat ik iets bewaar. En dat schijnt toch wat ongewoon te zijn. Ik spreek vaak vooral mensen met een hang naar nostalgie, die houden van ‘oud’ en moeilijk iets kunnen wegdoen. Voor mij ligt dat anders. Natuurlijk bewaar ik foto’s, knutsels van de kinderen, lieve kaarten, maar ik kan ook zonder hartzeer tekeningen, oude spullen of lelijke cadeautjes (dat zijn er niet zo veel) richting oud papier of de kliko brengen. Dat ik zo gemakkelijk afstand doe van spullen, komt vast omdat mijn moeder juist graag alles bewaart. Over de gevolgen daarvan zijn nog de nodige blogs te schrijven…

Maar vanmiddag hoorde ik onverwacht een mooi verhaal over de prachtige kanten van bewaren. Ik kocht wijn bij Wijnhuis Kastelein hier in ons dorp (ja, Polsbroek heeft bijna alles) en Willem, de eigenaar, vertelde trots hoe hij de kelder twee jaar geleden zelf gebouwd heeft, samen met een metselaar uit de omgeving.

‘We hebben de stenen gebruikt die we jaren geleden uit dit huis hebben gehaald en al die tijd hebben bewaard’, vertelde hij, wijzend op de boogvormen waarin de flessen wijn lagen. ‘En het mooiste vind ik het sluitwerk van de kasten.’ Begrijpelijk, want dat sluitwerk bestaat uit prachtig-ouderwetse, zwarte scharnieren. Extra lang. ‘En je raadt het nooit waar die vandaan komen!’ Nee, geen flauw idee. ‘Uit de oude boerderij van mijn ouders! Ik wist niet dat ze nog bestonden, maar deze metselaars had ze dus al die jaren bewaard. Hij wist ook niet wat hij ermee moest, maar kon ze ook niet wegdoen. Hij heeft ons er volkomen mee verrast. Ze maken deze kelder extra waardevol.’

Zo ga ik het weekend in als een rijk mens: met bijzondere, Hongaarse wijnen om weg te geven en een mooi verhaal over de waarde van bewaren. Benieuwd wat het langste blijft ‘hangen’…

Arme bultrugwalvis

Plaatje De slak en de walvisWat zou de wereld toch mooi zijn als kinderboeken realiteit waren! De – inmiddels gestorven – bultrugwalvis bij Texel heeft heel wat gemoederen in beweging gebracht. Natuurlijk klinkt nu de roep om protocollen; want zo gaat dat in ons land. Ik wacht nog op een stille tocht met bootjes…

Ach, was Johannes maar de walvis geweest in De slak en de walvis. In dat kinderboek wil de slak graag op wereldreis. Dat gaat hij natuurlijk met zijn tempo in zijn eentje niet redden. Wat een pech. Dan biedt de walvis uitkomst: de slak mag op zijn staart mee op wereldreis. Ze trekken alle wereldzeeën over. Tot, grote paniek, de walvis aanspoelt op het strand, en zal uitdrogen als er niet snel iets gebeurt. Maar gelukkig lopen kinderboeken altijd goed af! De slak kruipt naar een school, gaat een lokaal binnen en schrijft met zijn slijmspoor: ‘bultrugwalvis op het strand’. En hup, iedereen komt in beweging. Kinderen met emmers, brandweerwagens, volwassenen met slangen. Ze houden de bultrugwalvis nat tot het vloed wordt. Dan drijft de walvis de zee weer in. Iedereen blij en gelukkig.

Een prachtig verhaal! Jammer dat de werkelijkheid soms zo anders is…

Creatieve bakker

Een mooi verhaal over lef en creativiteit: soms hoor je het zomaar op zondagochtend bij de koffie. Ons bezoek nam een heerlijke appeltaart mee (van Bakkerij Segaar in Monster). En vertelde dat deze appeltaart het resultaat was (is) van een appeltaartenwedstrijd. Die wedstrijd had de bakkerij afgelopen voorjaar uitgeschreven omdat ze niet helemaal tevreden was over de eigen appeltaart. Dat is durven: erkennen wat jou niet helemaal goed afgaat, hulp vragen en vervolgens het resultaat in je eigen bedrijfsvoering inzetten. Want Segaar gebruikt het winnende recept nu voor zijn appeltaart. En met succes; want de taart wordt overal geroemd. Inspirerend verhaal en heerlijke taart!

Van een muur naar een mooi verhaal

Creativiteit heeft alles te maken met open zijn, oordeelloos kijken en nieuwsgierig zijn. Nieuwsgierig naar waarom iets gaat zoals het gaat en iemand doet zoals hij doet. In een interview met een voormalig hoofd van kleinschalige woonvormen voor mensen met een verstandelijke beperking kreeg ik zomaar weer een mooi verhaal daarover.

Mijn gesprekspartner kreeg in zijn eerste jaren als hoofd te maken met een bewoner die zo zijn vaste gewoontes had. ‘Als hij beneden kwam, zette hij zijn tas altijd op precies dezelfde plek en precies dezelfde manier op tafel. En ook zijn theekopje moest altijd op precies dezelfde plek staan.  Als zijn huisgenoten de tas of het kopje verzetten, werd de man woedend. Hij was ook nog eens een grote, sterke man, dus zijn huisgenoten waren nogal bang voor hem. Toen ik over deze situatie hoorde, dacht ik: ik zal hem wel eens even vertellen dat dit zo niet kan. Dus ik naar dat huis. Ik sprak de man aan, maar hij gooide me zo tegen de muur. Zo ondervond ik aan den lijve wat een stoornis in het autistisch spectrum is. Natuurlijk schrok ik wel, maar ik dacht vooral ook: wat heeft deze man toch? Ik ging op onderzoek uit en leerde iemand met zo’n stoornis een extreme behoefte aan overzicht, voorspelbaarheid, rust en regelmaat heeft. Ik ben me in de thematiek van bewoners met deze stoornis blijven verdiepen. Vandaaruit hebben we onze kleinschalige woonvormen en de zorg voor juist deze groep mensen verder ontwikkeld.’

Weer een aansprekend verhaal over niet in de verdeding schieten, een ander open en geïnteresseerd benaderen. Mijn dag is alweer goed.

Dagverhaal

Elke dag brengt wel een mooi verhaal! Eerder deze week interviewde ik de directeur van Ypsilon (een vereniging die de belangen van familie in de GGZ behartigt) over de rol van familie in de GGZ. Een bijzonder gesprek, met herkenbare inzichten. Uiteindelijk draait het erom of je je als familie gezien en gehoord voelt. Net als in het ‘gewone’ leven dus…

De directeur vertelde een aansprekend voorbeeld: een GGZ-hulpverlener kwam bij een jonge psychiatrische patiënt thuis. Die was op dat moment bij zijn ouders. De hulpverlener wist niet dat de jongen net een vrouw verkracht had en dat de situatie zelfs onveilig was. Toen hij over de drempel stapte, vloog de vader hem bijna aan: ‘Waarom luisteren jullie ook niet, ik heb het toch steeds wel gezegd?’ Woedend was de vader. De hulpverlener antwoordde rustig: ‘Ik begrijp dat het niet goed gaat, daarom ben ik hier. Maar als we samen zo doen, komen we er zeker niet uit. We staan samen voor dezelfde zaak.’ En daarmee de-escaleerde hij de explosieve sfeer. Uiteindelijk stapten hij, de vader en de zoon samen de deur uit, op weg naar adequate hulp voor de zoon. Een aansprekend voorbeeld van ‘aandacht hebben voor’ en niet in de verdediging schieten.

Zo had ik voor tien uur vanochtend het verhaal van deze dag al binnen. En nam ik me voor om vandaag ook eens niet in de verdediging te schieten. Valt nog niet mee; nu maar hopen dat de dag een beetje opschiet…

Hoofd konijn

29 november jongstleden was ik bij het congres De Nieuwe Taal. Het was een lange, goedgevulde dag. Maar het allermooiste van het hele congres was een verhaal in zeven woorden van Harm Edens. Die opende het congres en was bijzonder onderhoudend. Zijn snelheid en gevatheid had ik verwacht. Dat hij me enthousiasmeerde om Vondel weer eens uit de kast te halen, verraste me al. Maar dat mijn ogen even zouden prikken bij zijn verhaal van zeven woorden…

Harm vertelde over een interview dat hij hield op een zorgboerderij. Terwijl hij zijn gesprekspartner ondervroeg, voelde hij een vinger in zijn rug prikken. Toen het geprik aanhield, draaide hij zich om, en zag een jonge man van een jaar of 23, met een groot lichaam en een klein hoofd. Hij hield een konijn in zijn armen. ‘Konijn’, liet hij weten. Harm beaamde het en draaide zich snel weer om. Even later weer geprik. Opnieuw draaide Harm zich om. Daar stond dezelfde jongen, nu met een ander konijn. ‘Ander konijn’, meldde hij dan ook. Ja, een ander konijn en Harm ging verder. Toen voor de derde keer geprik; de jongen stond er nog steeds. Harm en hij keken elkaar aan en de jongen zei: ‘Ik ben hoofd konijn.’ Als je dat meemaakt, ben je een week gelukkig, aldus Harm. Een krachtig verhaal in zeven woorden. Prachtig begin van de dag!