De warme melk van Kees van Kooten

Wat een feest om deze dagen zo veel interviews met Kees van Kooten tegen te komen. Steeds weer verrassend: zijn combinatie van humor, scherpe analyses en warmte. ‘Gewoon’ een prettig mens. En het boekenweekgeschenk is weer eens de moeite van het lezen waard. Even doen.

Maar meer nog dan alle teksten tekent één foto van Cleo Campert hem. Daarop schenkt Kees van Kooten vol aandacht warme melk uit een kannetje in zijn kopje koffie, aan een wat gemoedelijk-ouderwets, klein aanrechtje. Hij straalt op die foto zo veel rust en aandacht uit. Een verademing als je zelf nogal van snelsnelsnel en tig-dingen-tegelijk-regelen bent. Een foto die ontroert.

Tegelijkertijd zet Cleo Campert Kees ook prachtig neer in één zin in het interview waarbij de foto is geplaatst. ‘Kees was een van de weinige vrienden van mijn vader vroeger die altijd ook aandacht schonk aan mijn zus en mij.’

Pang. Mooi en bijzonder dat iemand echt oog had voor de beide meisje toen. Kinderen echt zien en horen is essentieel in het leven, en Cleo weet nu nog hoe dat toen voelde.

Maar wat een schrijnende zin ook. Je voelt de eenzaamheid erachter. Ziet het wereldje van schrijvers en kunstenaars, vervuld van zichzelf en hun ideeën en scheppingen. Nauwelijks oog voor hun omgeving, hooguit als afstandelijke observeerders. Zo ook Cleo’s vader. Misschien kan dat niet anders als je een gedreven creatieveling bent. Ergens begrijpelijk, maar toch ook treurig.

Wat hartverwarmend is het dan om te lezen over een man die de meisjes wel echt hoorde en zag. En die nu vol aandacht warme melk in de koffie schenkt alsof dat het enige is dat er op dit moment toe doet.

Iets meer Kees van Kooten graag: aandacht en warme melk.

Advertenties