De warme melk van Kees van Kooten

Wat een feest om deze dagen zo veel interviews met Kees van Kooten tegen te komen. Steeds weer verrassend: zijn combinatie van humor, scherpe analyses en warmte. ‘Gewoon’ een prettig mens. En het boekenweekgeschenk is weer eens de moeite van het lezen waard. Even doen.

Maar meer nog dan alle teksten tekent één foto van Cleo Campert hem. Daarop schenkt Kees van Kooten vol aandacht warme melk uit een kannetje in zijn kopje koffie, aan een wat gemoedelijk-ouderwets, klein aanrechtje. Hij straalt op die foto zo veel rust en aandacht uit. Een verademing als je zelf nogal van snelsnelsnel en tig-dingen-tegelijk-regelen bent. Een foto die ontroert.

Tegelijkertijd zet Cleo Campert Kees ook prachtig neer in één zin in het interview waarbij de foto is geplaatst. ‘Kees was een van de weinige vrienden van mijn vader vroeger die altijd ook aandacht schonk aan mijn zus en mij.’

Pang. Mooi en bijzonder dat iemand echt oog had voor de beide meisje toen. Kinderen echt zien en horen is essentieel in het leven, en Cleo weet nu nog hoe dat toen voelde.

Maar wat een schrijnende zin ook. Je voelt de eenzaamheid erachter. Ziet het wereldje van schrijvers en kunstenaars, vervuld van zichzelf en hun ideeën en scheppingen. Nauwelijks oog voor hun omgeving, hooguit als afstandelijke observeerders. Zo ook Cleo’s vader. Misschien kan dat niet anders als je een gedreven creatieveling bent. Ergens begrijpelijk, maar toch ook treurig.

Wat hartverwarmend is het dan om te lezen over een man die de meisjes wel echt hoorde en zag. En die nu vol aandacht warme melk in de koffie schenkt alsof dat het enige is dat er op dit moment toe doet.

Iets meer Kees van Kooten graag: aandacht en warme melk.

Wijsheid van Clarence Seedorf

Wielrennen en voetballen, met beide heb ik helemaal niets. Toch kwamen ze afgelopen zaterdag samen. In weer een artikel in de Volkskrant over ik geloof een misstap van ene Boogerd (ik zou niet weten hoe of wat) en in een ander stuk, een prachtig interview met Clarence Seedorf.

De mooiste uitspraken uit dat interview deel ik graag. Gewoon als wat inspiratie op deze gure dag. Omdat we allemaal zwaar behoefte hebben aan voorjaarswarmte en zon.

‘Het is voetbal zonder mentale restricties, in creatieve zin. Vrijheid om te doen wat je voelt.’ (over voetballen bij zijn huidige club Botafogo in Rio de Janeiro)

‘Ik ben fitter dan veel gasten van in de 20. Het is als in de Formule I. Een auto met potentie kan al zijn vermogen verliezen door één probleempje. Ik heb mijn lichaam altijd gedetailleerd begeleid en preventief gewerkt. Ik rook en drink niet en neem mijn rust. Dan krijg je na jaren credits, waar anderen in het rood gaan.’

‘Achteraf heb ik veel zaken goed gezien, maar ik was te jong om acceptatie te krijgen. Nee, dat is niet jammer. Zo loopt het leven. Het was belangrijk om af en toe pas op de plaats te moeten maken, want de vorming van hiërarchie is een natuurlijk proces. Bovendien houd ik van communiceren. Dat is een belangrijk onderdeel van wie ik ben.’

‘Als ik niet hoef te liggen, lig ik niet. Als ik een duwtje krijg, probeer ik te blijven staan.’

‘Een van mijn levensmissies is de wereld iets beter maken. Dat begint met hoe je jezelf profileert. Op en buiten het veld, door bepaalde normen en waarden uit te dragen. Als ik de impact zie van hoe ik mijn beroep beleef, is dat leuk. Voetballers zijn zichtbaar. Ga daarmee dus bewust om, elke dag.’

‘Misschien praat ik idealistisch, maar je moet idealistisch zijn als je iets wilt veranderen.’

Een prettig, positief en bewust levend mens; wat een verademing in de voetballerij! Wat ik ervan ‘meeneem’: ga met hart en ziel voor wat je doet, leef bewust, zorg goed voor jezelf, wees eerlijk, durf je kwetsbaar op te stellen en ga mee met de stroom. Kom nu maar op met die koude winterweek!

(Bron: ‘Ik denk progressief’, van Willem Vissers in de Volkskrant.)